Herken je dat gevoel dat je op je werk wel aanwezig bent, maar er eigenlijk niet echt bij hoort?
Je loopt een ruimte binnen en iets valt stil. Niet overduidelijk, niemand zegt iets, maar je voelt het meteen. Je ziet twee collega’s een blik uitwisselen en vraagt je af of je je dat verbeeldt. In de pauze lopen ze langs je bureau voor een wandeling buiten. Ze vragen je niet mee. Je doet alsof je het niet ziet en buigt je hoofd weer naar je scherm.
Thuis, als iemand vraagt hoe je dag was, weet je even niet wat je moet zeggen. Want wat zeg je? Dat niemand iets heeft gedaan wat je kunt aanwijzen? Het voelt klein als je het hardop zegt. En toch weet je vanbinnen dat er iets niet klopt.
Pesten op de werkvloer ziet er zelden uit zoals we denken. Het is geen geschreeuw of openlijk conflict. Het is veel stiller dan dat, en juist daardoor zo moeilijk te benoemen.
Het zit in het idee dat consequent wordt genegeerd in vergaderingen, terwijl een collega precies hetzelfde zegt en wél instemmend wordt geknikt. In de groepsapp waar iedereen reageert, behalve op jouw berichtje. In de grap die altijd net iets te veel over dezelfde persoon gaat. In het gevoel dat jij degene bent die er net een tikje anders bij hoort dan de rest.
Niemand wijst je aan als dader. Niemand noemt het pesten. Maar degene die het meemaakt voelt het elke dag, en draagt het elke avond mee naar huis.
Mensen praten hier zelden over, en dat begrijpen we heel goed. Want hoe leg je uit wat er aan de hand is als je het zelf nauwelijks kunt omschrijven? Je hebt geen bewijs. Je hebt alleen een gevoel, en dat gevoel zegt je al weken dat er iets niet klopt.
Dus pas je je aan. Je maakt je wat kleiner. Je lacht mee, houdt je mond waar je normaal zou spreken, en hoopt dat het vanzelf beter wordt. Ondertussen knagen de twijfels. Ligt het aan mij? Ben ik te gevoelig? Had ik het anders moeten aanpakken?
Pesten zegt niets over wie jij bent. Het zegt alles over de dynamiek in de groep om je heen. Groepen kunnen onveilig worden zonder dat iemand dat bewust kiest. Er ontstaat een patroon, frustratie zoekt een uitlaatklep, en langzaam word jij degene op wie het terechtkomt. Dat is niet jouw schuld, maar het is wel jouw pijn. En die pijn verdient aandacht.
Misschien herken jij dit niet vanuit jezelf, maar vanuit iemand in je team. Die collega die wat stiller is geworden. Die minder initiatief neemt dan eerst. Die zich een beetje lijkt te hebben teruggetrokken.
Het speelt zich af op de plekken waar jij niet bij bent, en mensen die gepest worden zwijgen meestal. Niet omdat het meevalt, maar omdat ze niet weten hoe ze het moeten zeggen, of bang zijn dat het erger wordt als ze iets zeggen.
Je hoeft geen expert te zijn om het verschil te maken. Soms is het al genoeg om oprecht te vragen hoe het gaat, en echt te luisteren naar het antwoord.
Bij De Gordiaanse Knoop begeleiden we zowel mensen die dit zelf meemaken als leidinggevenden en teams die hier iets mee willen. We kijken niet naar wat er mis is gegaan, maar naar wat er nu nodig is om weer vooruit te komen.
We hebben ook een groep speciaal voor mensen die pesten hebben meegemaakt, vroeger of nu. Een veilige plek waar je anderen ontmoet die precies begrijpen wat jij hebt meegemaakt, zonder dat je het hoeft uit te leggen.
Wil je meer weten? Neem gerust contact op via degordiaanseknoop.nl of bel ons gewoon even.
De Gordiaanse Knoop
